Ελληνική Μυθολογία21 Μαρτίου 2026 | Ώρα έναρξης 19.30 | Είσοδος ελεύθερη
Το Φεστιβάλ Αφήγησης Αθήνας, το πρώτο φεστιβάλ αφήγησης που ξεκίνησε στην πόλη το 2009, πραγματοποιείται φέτος για 15η χρονιά με θεματική την Ελληνική Μυθολογία. Η διοργάνωση θα γίνει στις 21 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης της 20ής Μαρτίου, και προσκαλεί ενήλικες, εφήβους και παιδιά άνω των 10 ετών σε μια διαδρομή από τη γέννηση του κόσμου έως τα μεγάλα ανθρώπινα δράματα.
Το Φεστιβάλ παραμένει σταθερά προσανατολισμένο στην ουσιαστική καλλιέργεια της αφηγηματικής τέχνης και στον δημιουργικό πειραματισμό της ιστόρησης, δίνοντας χώρο σε έμπειρους αφηγητές και αφηγήτριες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και την προσωπική τους προσέγγιση
Η φετινή διοργάνωση αποτελεί αποτέλεσμα συνεργασίας του Κέντρο Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών και τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης.
H διδασκαλία, καλλιτεχνική επιμέλεια και καθοδήγηση των αφηγήσεων της Ελληνικής Μυθολογίας που θα παρουσιαστούν στο φεστιβάλ έγινε από τον Γιώργο Ευγενικό, με φωνητική καθοδήγηση και αγωγή του λόγου από τη Μάιρα Μηλολιδάκη.
Οι αφηγήσεις αναπτύχθηκαν στην ενότητα «Ελληνική Μυθολογία», που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος «Αφήγηση – Ιστόρηση: Τέχνη και Τεχνικές» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με ακαδημαϊκό υπεύθυνο τον Ιωάννη Μάνο, καθηγητή Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών (Περισσότερα για το πρόγραμμα του πανεπιστημίου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.)
Η θεματική διαδρομή του φεστιβάλ
Το φεστιβάλ ακολουθεί μια πορεία από τη γέννηση του κόσμου έως το όριο της ανθρώπινης συνείδησης.
Ξεκινά με την ενότητα «Από το Χάος στον Άνθρωπο» και τον Προμηθέα, όπου η φωτιά γίνεται σύμβολο γνώσης, ευθύνης και ελευθερίας.
Στην ενότητα «Κάθοδος στον Άδη – Μύθοι του Κάτω Κόσμου», η Περσεφόνη και ο Ορφέας φέρνουν στο προσκήνιο τη συνάντηση με τον θάνατο, την απώλεια και την ελπίδα της επιστροφής στο φως.
Οι «Μύθοι της Φύσης και των Μεταμορφώσεων» με τη Δάφνη αναδεικνύουν τη μεταμόρφωση ως πράξη ελευθερίας και ένωση με τη φύση.
Στους «Μύθους των Ονείρων και των Οραμάτων», ο Τειρεσίας φωτίζει την εσωτερική γνώση, εκεί όπου η αλήθεια γεννιέται πέρα από το ορατό.
Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται με τις ενότητες «Οι Γυναίκες του Πάθους και της Καταστροφής» και «Γυναίκες της Οδύνης και της Εκδίκησης», όπου η Μήδεια και η Εκάβη φέρνουν την ανθρώπινη εμπειρία στο άκρο του πάθους, της απώλειας και της τραγικής αναμέτρησης με τη μοίρα.
Από το φως της δημιουργίας έως την τραγική ανθρώπινη εμπειρία, η ελληνική μυθολογία παρουσιάζεται ως ένας ζωντανός λόγος που συνεχίζει να συνομιλεί με το σήμερα και να θέτει τα μεγάλα ερωτήματα για την ευθύνη, την ελευθερία και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής.
Πηγές:
Βασίλαρος, Γ.Απολλωνίου Ροδίου, Αργοναυτικών Α': Εισαγωγή, Αρχαίο Κείμενο , Μετάφραση, Σχόλια. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών, 2004
Βολτής, Α.Δ., επιμ.Απολλωνίου Ροδίου Αργοναυτικά: Μεταφορά στη Νεοελληνική Γλώσσα των τεσσάρων βιβλίων των Ραψωδιών. Αθήνα: Καρδαμίτσα, 1988.
Hutchinson, G.O. Η ελληνιστική ποίηση. Μτφρ. Λ. Χατζηκώστα. Αθήνα: Καρδαμίτσα, 2007.
Hunter, R., επιμ. Apollonius of Rhodes, Argonautica: Book|||. Ανατ.1998, Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 1989.
Το φεστιβάλ ακολουθεί μια πορεία από τη γέννηση του κόσμου έως το όριο της ανθρώπινης συνείδησης.
Ξεκινά με την ενότητα «Από το Χάος στον Άνθρωπο» και τον Προμηθέα, όπου η φωτιά γίνεται σύμβολο γνώσης, ευθύνης και ελευθερίας.
Στην ενότητα «Κάθοδος στον Άδη – Μύθοι του Κάτω Κόσμου», η Περσεφόνη και ο Ορφέας φέρνουν στο προσκήνιο τη συνάντηση με τον θάνατο, την απώλεια και την ελπίδα της επιστροφής στο φως.
Οι «Μύθοι της Φύσης και των Μεταμορφώσεων» με τη Δάφνη αναδεικνύουν τη μεταμόρφωση ως πράξη ελευθερίας και ένωση με τη φύση.
Στους «Μύθους των Ονείρων και των Οραμάτων», ο Τειρεσίας φωτίζει την εσωτερική γνώση, εκεί όπου η αλήθεια γεννιέται πέρα από το ορατό.
Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται με τις ενότητες «Οι Γυναίκες του Πάθους και της Καταστροφής» και «Γυναίκες της Οδύνης και της Εκδίκησης», όπου η Μήδεια και η Εκάβη φέρνουν την ανθρώπινη εμπειρία στο άκρο του πάθους, της απώλειας και της τραγικής αναμέτρησης με τη μοίρα.
Από το φως της δημιουργίας έως την τραγική ανθρώπινη εμπειρία, η ελληνική μυθολογία παρουσιάζεται ως ένας ζωντανός λόγος που συνεχίζει να συνομιλεί με το σήμερα και να θέτει τα μεγάλα ερωτήματα για την ευθύνη, την ελευθερία και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής.
Προμηθέας - Από το σκοτάδι στο φως...
Η ιστορία πιάνει το νήμα του μύθου από τότε που οι Ολύμπιοι θεοί κυριάρχησαν στον κόσμο. Ο τιτάνας Προμηθέας αψηφάει τόσο το ατάραχο μεγαλείο που θα μπορούσε να απολαύσει μαζί τους , όσο και τον αδυσώπητο νόμο του Δία και μπαίνει σε μιαν ασύλληπτη περιπέτεια για να συνδράμει τους ανθρώπους που έχουν εγκαταλειφθεί στο σκότος, την ανέχεια και τη δυστυχία. Μένει πιστός στο εσωτερικό ηθικό του κριτήριο που τάσσεται με το δίκαιο και το αγαθό ακόμα κι όταν υποβάλλεται στη φριχτότερη τιμωρία από την ανώτερη αρχή. Προβάλλει έτσι, περήφανα ανάμεσα στους μυθικούς ήρωες, ως σύμβολο φιλεύσπλαχνης θυσίας από τη μία και ανυποταγής στην άλογη εξουσία από την άλλη , ενώ ταυτόχρονα φωτίζει με το τιτάνιο ανάστημά του τις υπέρτατες αξίες της ελπίδας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.
Ιστόρηση: Άσπα Παπαδοπούλου
Πηγές :
Γκρέιβς Ρόμπερτ. Οι Ελληνικοί Μύθοι. Τόμος Α, Κάκτος, 1998
Descharme P. Ελληνική Μυθολογία . Μέρμηγκας, (n.d)
Ζώη Αμαλία . Ο Προμηθέας και το δώρο της φωτιάς. Σαββάλας, 2012
Μαντζουράνη-Σκαλτσάρη Στέλλα. Η γιαγιά μας η Ιώ. Αθήνα, 2003
Κουν . Ν.Α. Μύθοι και θρύλοι της Αρχαίας Ελλάδας. Λειψία, (n.d)
Τσουκαλάς Γ. Οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Άγκυρα, 1978
Oρφέας και Ευρυδίκης
Πρόκειται για μιαν αφήγηση του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης . Ο Ορφέας αναφέρεται ως γιος του βασιλιά των Ηδωνών της Θράκης ,Οιάγρου, με τη Μούσα Καλλιόπη και ήταν χαρισματικός μουσικός .
Ερωτεύεται βαθιά την Ευρυδίκη κι όταν εκείνη πεθαίνει από δάγκωμα
φιδιού, συντετριμμένος ο Ορφέας κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο για να παρακαλέσει τους θεούς να την αφήσουν να ξαναζήσει . Με τη μαγευτική του μουσική , συγκινεί τον Άδη και την Περσεφόνη.
Εκείνοι του επιτρέπουν να την πάρει μαζί του στον κόσμο των ζωντανών, με τον όρο όμως να μη γυρίσει να την κοιτάξει πριν βγουν στο φως.
Την κρίσιμη στιγμή ωστόσο, ο Ορφέας υποκύπτει στην αμφιβολία και χάνει για πάντα την αγαπημένη του. Η αφήγηση προσεγγίζει το μύθο ως ένας ύμνος στη δύναμη της αγάπης αλλά και ως τραγικό σχόλιο πάνω στα όρια της ανθρώπινης εμπιστοσύνης και υπομονής
Ιστόρηση: Lamia Bedioui
Πηγές :
.-Virgile, Les Géorgiques, Livre IV (épisode d'Orphée et Eurydice, v. 453-527), Maurice Rat , Garnier-Flammarion , 1932
- Ovide , Les Métamorphoses ( Livre X, vers 1-85) , Joseph Chamonard, Garnier . 1936
-OVIDE, MÉTAMORPHOSES, LIVRE X, A.M. Boxus et J. Poucet, 2008
-Οβιδίου , Μεταμορφώσεων ( Βιβλίο Δέκατο ) , Τάσος Νικολόπουλος, Εκδώσεις : Στιγμή , Αθήνα, 2004 .
Η Δάφνη
Η αφήγηση μας μιλά για τον μύθο της Δάφνης. Η Δάφνη ήταν η πανέμορφη κόρη του βασιλιά Πηνειού, που ερωτεύτηκε ο θεός Απόλλωνας όταν την είδε να τρέχει όμορφη και γρήγορη σαν ελάφι στα δάση της Θεσσαλίας. Εκείνος την κυνήγησε με φλεγόμενο πάθος, μα η Δάφνη που πάνω από όλα ήθελα να ζει ελεύθερη στα δάση, για να γλιτώσει από τα χέρια του, μεταμορφώθηκε στο δέντρο της γνωστής μας δάφνης. Ο μύθος αυτός σκιαγραφεί τον χαρακτήρα της Δάφνης, ως ανεξάρτητη και νέα κοπέλα που θέλει να αποφασίσει η ίδια για την ζωή της, να ζει ελεύθερη και έτσι αντιτίθεται στην βούληση του πατέρα της και στην υπακοή σε κάθε άντρα. Η απόφαση της αυτή και η θέληση για ελευθερία, την οδηγεί στην μεταμόρφωση από άνθρωπο σε δέντρο, ξεπερνώντας έτσι την ανθρώπινη και θεϊκή υπόσταση, κάνοντας την ένα με την φύση.
Πηγές:
Σακελλαρίου, Χάρης. Μύθοι και περίεργα από τον κόσμο των φυτών. Εστία, 2009.
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. 5 τόμ., Εκδοτική Αθηνών, 1986.
“Hellas Mythology – Daphne.” Google Sites,https://sites.google.com/site/hellasmythology/heroes/daphne. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
“Δάφνη.” Saetiger Blog, Ιούνιος 2011, https://saetiger.blogspot.com/2011/06/blog-post.html. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
“Μεταμορφώσεις.” Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/metamorfoseis/page_076.html
. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
Μήδεια: Το τίμημα του Έρωτα και της Φυγής
Στην αφήγησή αυτή φωτίζεται η στιγμή όπου η Μήδεια αντικρίζει για πρώτη φορά τον Ιάσονα — κι ένας έρωτας καθοριστικός, βαθύς, σαν θεϊκή εντολή, ριζώνει μέσα της στην πιο ακραία και εκδικητική του μορφή . Από εκείνη τη σιωπηλή μα φλογερή ματιά έως τη δραματική της απόφαση να προδώσει την ιερή γη που τη γέννησε, να απαρνηθεί οριστικά πατρίδα, πατέρα , τίτλο και ταυτότητα, ακολουθούμε τη διαδρομή μιας συναρπαστικής γυναίκας που μεταβαίνει από εγγονή του Ήλιου, από κόρη του Αιήτη σε ηθικό αυτουργό μιας ιερής κλοπής και απόδρασης . Η αφήγηση εστιάζει όχι μόνο στα γεγονότα, αλλά στο εσωτερικό ρήγμα της ηρωίδας : στον έρωτα ως δύναμη δημιουργίας και καταστροφής.
Η Μήδεια είναι ένας δυσανάγνωστος χαρακτήρας γεμάτος γνώση, δύναμη, μυστήριο και ιερότητα που όμως τυγχάνει σεβασμού από ανθρώπους και Θεούς
και δεν θα έχουμε ποτέ την απάντηση στα επίμονα " γιατί "που άφησε αναπάντητα η στάση ζωήςτης .
Iστόρηση: Εμμανουέλα Μαργιούλα
Η ιστορία πιάνει το νήμα του μύθου από τότε που οι Ολύμπιοι θεοί κυριάρχησαν στον κόσμο. Ο τιτάνας Προμηθέας αψηφάει τόσο το ατάραχο μεγαλείο που θα μπορούσε να απολαύσει μαζί τους , όσο και τον αδυσώπητο νόμο του Δία και μπαίνει σε μιαν ασύλληπτη περιπέτεια για να συνδράμει τους ανθρώπους που έχουν εγκαταλειφθεί στο σκότος, την ανέχεια και τη δυστυχία. Μένει πιστός στο εσωτερικό ηθικό του κριτήριο που τάσσεται με το δίκαιο και το αγαθό ακόμα κι όταν υποβάλλεται στη φριχτότερη τιμωρία από την ανώτερη αρχή. Προβάλλει έτσι, περήφανα ανάμεσα στους μυθικούς ήρωες, ως σύμβολο φιλεύσπλαχνης θυσίας από τη μία και ανυποταγής στην άλογη εξουσία από την άλλη , ενώ ταυτόχρονα φωτίζει με το τιτάνιο ανάστημά του τις υπέρτατες αξίες της ελπίδας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.
Ιστόρηση: Άσπα Παπαδοπούλου
Πηγές :
Γκρέιβς Ρόμπερτ. Οι Ελληνικοί Μύθοι. Τόμος Α, Κάκτος, 1998
Descharme P. Ελληνική Μυθολογία . Μέρμηγκας, (n.d)
Ζώη Αμαλία . Ο Προμηθέας και το δώρο της φωτιάς. Σαββάλας, 2012
Μαντζουράνη-Σκαλτσάρη Στέλλα. Η γιαγιά μας η Ιώ. Αθήνα, 2003
Κουν . Ν.Α. Μύθοι και θρύλοι της Αρχαίας Ελλάδας. Λειψία, (n.d)
Τσουκαλάς Γ. Οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Άγκυρα, 1978
ΚΑΘΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ – ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ
Η Αρπαγή της Περσεφόνης
Κείμενο: Ένα ηλιόλουστο δειλινό η Περσεφόνη μαζεύει λουλούδια στην κοιλάδα της Νύσσας μαζί με τις φίλες της. Ξεχνιέται, όμως και σε λίγο βρίσκεται μόνη της σε ένα άγνωστο λιβάδι. Πάνω που κόβει έναν υπέροχο νάρκισσο, η γη ανοίγει στα δύο και από μέσα βγαίνει ο Άδης που την αρπάζει και την παίρνει μαζί του. Λίγο πριν χαθεί στον Κάτω Κόσμο, η θεά Δήμητρα ακούει την κραυγή της κόρης της και κινεί γη και ουρανό για να την βρει... Τι θα γίνει όταν ανακαλύψει ποιος την πήρε; Ο Άδης, που αγαπά την κόρη της, θα την αφήσει να φύγει; Και η Περσεφόνη; Ανάμεσα στον Όλυμπο και τον Κάτω Κόσμο, τι θα επιλέξει; Η αφήγηση δίνει μια διαφορετική ματιά στον μύθο, προσεγγίζοντας την Περσεφόνη όχι ως έρμαιο των επιθυμιών των άλλων, αλλά ως κύρια της μοίρας της.
Ιστόρηση: Βαΐα Κατσαβού
Ιστόρηση: Βαΐα Κατσαβού
Πηγές:
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. Τόμ. 2, Εκδοτική Αθηνών, 1986.
Στεφανίδης, Μενέλαος και Γιάννης, Ελληνική Μυθολογία Αδελφών Στεφανίδη. Σειρά Α: Παραμυθένιος Όλυμπος. 4ο Βιβλίο: Η Αρπαγή της Περσεφόνης. Δήμητρα - Άρτεμις, Σίγμα, 1996.
«Ωκεανίδες». Βικιπαίδεια, Η Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια, Wikimedia Foundation, ανακτήθηκε 1/3/2026, https://el.wikipedia.org/wiki/Ωκεανίδες
Πρόκειται για μιαν αφήγηση του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης . Ο Ορφέας αναφέρεται ως γιος του βασιλιά των Ηδωνών της Θράκης ,Οιάγρου, με τη Μούσα Καλλιόπη και ήταν χαρισματικός μουσικός .
Ερωτεύεται βαθιά την Ευρυδίκη κι όταν εκείνη πεθαίνει από δάγκωμα
φιδιού, συντετριμμένος ο Ορφέας κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο για να παρακαλέσει τους θεούς να την αφήσουν να ξαναζήσει . Με τη μαγευτική του μουσική , συγκινεί τον Άδη και την Περσεφόνη.
Εκείνοι του επιτρέπουν να την πάρει μαζί του στον κόσμο των ζωντανών, με τον όρο όμως να μη γυρίσει να την κοιτάξει πριν βγουν στο φως.
Την κρίσιμη στιγμή ωστόσο, ο Ορφέας υποκύπτει στην αμφιβολία και χάνει για πάντα την αγαπημένη του. Η αφήγηση προσεγγίζει το μύθο ως ένας ύμνος στη δύναμη της αγάπης αλλά και ως τραγικό σχόλιο πάνω στα όρια της ανθρώπινης εμπιστοσύνης και υπομονής
Ιστόρηση: Lamia Bedioui
Πηγές :
.-Virgile, Les Géorgiques, Livre IV (épisode d'Orphée et Eurydice, v. 453-527), Maurice Rat , Garnier-Flammarion , 1932
- Ovide , Les Métamorphoses ( Livre X, vers 1-85) , Joseph Chamonard, Garnier . 1936
-OVIDE, MÉTAMORPHOSES, LIVRE X, A.M. Boxus et J. Poucet, 2008
-Οβιδίου , Μεταμορφώσεων ( Βιβλίο Δέκατο ) , Τάσος Νικολόπουλος, Εκδώσεις : Στιγμή , Αθήνα, 2004 .
ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ
Αράχνη – Το τίμημα της ύβρεως
Η Αράχνη, μια νεαρή υφάντρα από τη Λυδία με σπάνιο ταλέντο, περηφανεύτηκε πως ύφαινε καλύτερα ακόμη και από τη θεά Αθηνά. Όταν η θεά εμφανίστηκε και την προκάλεσε σε διαγωνισμό, η Αράχνη δέχτηκε χωρίς δισταγμό. Τα δύο υφαντά έγιναν αριστουργήματα. Η Αθηνά ύφανε τη δύναμη των θεών και τις τιμωρίες της ύβρεως. Η Αράχνη ύφανε σκηνές που αποκάλυπταν τα σφάλματα των θεών. Η τέχνη της ήταν θαυμαστή, μα η πρόκληση μεγάλη. Η Αθηνά την μεταμόρφωσε σε αράχνη, καταδικασμένη να υφαίνει για πάντα το νήμα της. Η αφήγηση φωτίζει τον μύθο ως ιστορία για τη δύναμη της τέχνης αλλά και για τον κίνδυνο της αλαζονείας. Πότε το ταλέντο γίνεται ύβρη. Και ποιο είναι το τίμημα όταν ο άνθρωπος ξεχνά τα όρια.
Ιστόρηση: Μαρία Κομβόκη
Πηγές:
Ovid. Metamorphoses. Trans. A. D. Melville. Oxford University Press, 1986.
Οβίδιος. Μεταμορφώσεις. Μετάφραση Τάσος Νικολόπουλος. Στιγμή, 2004.
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. Εκδοτική Αθηνών, 1986.
Η αφήγηση μας μιλά για τον μύθο της Δάφνης. Η Δάφνη ήταν η πανέμορφη κόρη του βασιλιά Πηνειού, που ερωτεύτηκε ο θεός Απόλλωνας όταν την είδε να τρέχει όμορφη και γρήγορη σαν ελάφι στα δάση της Θεσσαλίας. Εκείνος την κυνήγησε με φλεγόμενο πάθος, μα η Δάφνη που πάνω από όλα ήθελα να ζει ελεύθερη στα δάση, για να γλιτώσει από τα χέρια του, μεταμορφώθηκε στο δέντρο της γνωστής μας δάφνης. Ο μύθος αυτός σκιαγραφεί τον χαρακτήρα της Δάφνης, ως ανεξάρτητη και νέα κοπέλα που θέλει να αποφασίσει η ίδια για την ζωή της, να ζει ελεύθερη και έτσι αντιτίθεται στην βούληση του πατέρα της και στην υπακοή σε κάθε άντρα. Η απόφαση της αυτή και η θέληση για ελευθερία, την οδηγεί στην μεταμόρφωση από άνθρωπο σε δέντρο, ξεπερνώντας έτσι την ανθρώπινη και θεϊκή υπόσταση, κάνοντας την ένα με την φύση.
Ιστόρηση: Κατερίνα Θεοδώρου
Σακελλαρίου, Χάρης. Μύθοι και περίεργα από τον κόσμο των φυτών. Εστία, 2009.
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. 5 τόμ., Εκδοτική Αθηνών, 1986.
“Hellas Mythology – Daphne.” Google Sites,https://sites.google.com/site/hellasmythology/heroes/daphne. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
“Δάφνη.” Saetiger Blog, Ιούνιος 2011, https://saetiger.blogspot.com/2011/06/blog-post.html. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
“Μεταμορφώσεις.” Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/metamorfoseis/page_076.html
. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΑΜΑΤΩΝ
Ο μάντης Τειρεσίας
Κείμενο: Μέσα από την ιστορία αυτή, θα διατρέξουμε για λίγο την ζωή ενός από τους διασημότερους και αινιγματικότερους μάντεις της ελληνικής μυθολογίας, του Τειρεσία, εστιάζοντας σε δύο καθοριστικά γεγονότα για τη ζωή του: την μεταμόρφωσή του σε γυναίκα και την τύφλωσή του. Πώς μπορεί ο άνθρωπος αυτός να τις βίωσε; Πώς μετουσίωσε τον πόνο σε γνώση και αλήθεια;
Ιστόρηση: Σταυρούλα Θεοδωροπούλου
Πηγές:
Καμιλλέρι, Αντρέα, Συζήτηση για τον Τειρεσία και ο αντίλογος του Κάιν, Πατάκη, 2025
Παπαρούνη, Μαρία, Διπλωματική εργασία. Ο μάντης Τειρεσίας στην αρχαία τραγωδία: από την τύφλωση στην πνευματική όραση, Αθήνα, 2025
Αλιβέρτη, Κατερίνα (επιμ.), Ο Χρυσόκερως (Ισπανία) - Παραμύθια από την Ισπανία, Όπερα, 2001
Κείμενο: Μέσα από την ιστορία αυτή, θα διατρέξουμε για λίγο την ζωή ενός από τους διασημότερους και αινιγματικότερους μάντεις της ελληνικής μυθολογίας, του Τειρεσία, εστιάζοντας σε δύο καθοριστικά γεγονότα για τη ζωή του: την μεταμόρφωσή του σε γυναίκα και την τύφλωσή του. Πώς μπορεί ο άνθρωπος αυτός να τις βίωσε; Πώς μετουσίωσε τον πόνο σε γνώση και αλήθεια;
Ιστόρηση: Σταυρούλα Θεοδωροπούλου
Πηγές:
Καμιλλέρι, Αντρέα, Συζήτηση για τον Τειρεσία και ο αντίλογος του Κάιν, Πατάκη, 2025
Παπαρούνη, Μαρία, Διπλωματική εργασία. Ο μάντης Τειρεσίας στην αρχαία τραγωδία: από την τύφλωση στην πνευματική όραση, Αθήνα, 2025
Αλιβέρτη, Κατερίνα (επιμ.), Ο Χρυσόκερως (Ισπανία) - Παραμύθια από την Ισπανία, Όπερα, 2001
"Μαντείς.” Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, greek-language.gr. Ανακτήθηκε 25/02/2026.
Μιχοπούλου - Άννα (επιμ.), Η Αρεκναζάν (Αρμενία)- Παραμύθια από την Αρμενία, Απόπειρα, 2000
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Στην αφήγησή αυτή φωτίζεται η στιγμή όπου η Μήδεια αντικρίζει για πρώτη φορά τον Ιάσονα — κι ένας έρωτας καθοριστικός, βαθύς, σαν θεϊκή εντολή, ριζώνει μέσα της στην πιο ακραία και εκδικητική του μορφή . Από εκείνη τη σιωπηλή μα φλογερή ματιά έως τη δραματική της απόφαση να προδώσει την ιερή γη που τη γέννησε, να απαρνηθεί οριστικά πατρίδα, πατέρα , τίτλο και ταυτότητα, ακολουθούμε τη διαδρομή μιας συναρπαστικής γυναίκας που μεταβαίνει από εγγονή του Ήλιου, από κόρη του Αιήτη σε ηθικό αυτουργό μιας ιερής κλοπής και απόδρασης . Η αφήγηση εστιάζει όχι μόνο στα γεγονότα, αλλά στο εσωτερικό ρήγμα της ηρωίδας : στον έρωτα ως δύναμη δημιουργίας και καταστροφής.
Η Μήδεια είναι ένας δυσανάγνωστος χαρακτήρας γεμάτος γνώση, δύναμη, μυστήριο και ιερότητα που όμως τυγχάνει σεβασμού από ανθρώπους και Θεούς
και δεν θα έχουμε ποτέ την απάντηση στα επίμονα " γιατί "που άφησε αναπάντητα η στάση ζωήςτης .
Iστόρηση: Εμμανουέλα Μαργιούλα
Πηγές:
Βασίλαρος, Γ.Απολλωνίου Ροδίου, Αργοναυτικών Α': Εισαγωγή, Αρχαίο Κείμενο , Μετάφραση, Σχόλια. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών, 2004
Βολτής, Α.Δ., επιμ.Απολλωνίου Ροδίου Αργοναυτικά: Μεταφορά στη Νεοελληνική Γλώσσα των τεσσάρων βιβλίων των Ραψωδιών. Αθήνα: Καρδαμίτσα, 1988.
Hutchinson, G.O. Η ελληνιστική ποίηση. Μτφρ. Λ. Χατζηκώστα. Αθήνα: Καρδαμίτσα, 2007.
Hunter, R., επιμ. Apollonius of Rhodes, Argonautica: Book|||. Ανατ.1998, Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 1989.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
Εκάβη
Κείμενο: Η αφήγηση εστιάζει στη ζωή της Εκάβης, της γυναίκας του βασιλιά της Τροίας, Πρίαμου. Στον Τρωικό πόλεμο έχασε τον άντρα της κι όλους τους γιους της, εκτός από τον Πολύδωρο και τον Έλενο. Επιπλέον, η κόρη της Πολυξένη θυσιάστηκε στο μνήμα του Αχιλλέα. Η ίδια μαζί με την Κασσάνδρα και άλλες Τρωαδίτισσες αιχμαλωτίστηκαν από τους Αχαιούς. Η τραγικότητα της ηρωίδας κορυφώνεται όταν μαθαίνει για τον θάνατο του Πολύδωρου από τον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα, φίλου του άντρα της. Η Εκάβη εκδικείται τον φονιά του παιδιού της: τον τυφλώνει και σκοτώνει τους δύο γιους του. Το γεγονός αυτό την οδηγεί στην αποκύνωσή της. Η αφήγηση προσεγγίζει την Εκάβη ως τραγική φιγούρα μάνας, την οποία ο πόλεμος συντρίβει και τη μετατρέπει από θύμα σε θύτη με αβυσσαλέο πάθος εκδίκησης για τον χαμό των παιδιών της. Η αφήγηση αναδεικνύει ταυτόχρονα το σκληρό αντίτιμο αυτής της υπέρβασης: ο άνθρωπος καθίσταται δαίμων, μη άνθρωπος ή αλλιώς αποθηριώνεται.
Iστόρηση: Κυριακή Κυριακουλέα
Πηγές:
Ευριπίδης. Εκάβη. Μετάφραση Τάσος Ρούσσος, Κάκτος, 1994.
Ευριπίδης. Εκάβη. Μετάφραση Συνοδινού Κατερίνα, Δαίδαλος – Ζαχαρόπουλος, 2005.
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. Τόμ. 2, Εκδοτική Αθηνών, 1986.
Χριστόπουλος, Μενέλαος. Μιμήσεις Πράξεων: αφήγηση και δομή στις τραγωδίες των κλασικών χρόνων, Πεδίο, 2017.
Οβίδιος. Οβιδίου Μεταμορφώσεις Βιβλία ΧΙΙ ΚΑΙ ΧΙΙΙ (ΤΡΩΙΚΑ), Μετάφραση Τσιριγκάκης Ηλίας, Βάνιας, 2000.
Apollodorus. The Library of Greek Mythology. Translated by Robin Hard, Oxford University Press, 2008.
Κείμενο: Η αφήγηση εστιάζει στη ζωή της Εκάβης, της γυναίκας του βασιλιά της Τροίας, Πρίαμου. Στον Τρωικό πόλεμο έχασε τον άντρα της κι όλους τους γιους της, εκτός από τον Πολύδωρο και τον Έλενο. Επιπλέον, η κόρη της Πολυξένη θυσιάστηκε στο μνήμα του Αχιλλέα. Η ίδια μαζί με την Κασσάνδρα και άλλες Τρωαδίτισσες αιχμαλωτίστηκαν από τους Αχαιούς. Η τραγικότητα της ηρωίδας κορυφώνεται όταν μαθαίνει για τον θάνατο του Πολύδωρου από τον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα, φίλου του άντρα της. Η Εκάβη εκδικείται τον φονιά του παιδιού της: τον τυφλώνει και σκοτώνει τους δύο γιους του. Το γεγονός αυτό την οδηγεί στην αποκύνωσή της. Η αφήγηση προσεγγίζει την Εκάβη ως τραγική φιγούρα μάνας, την οποία ο πόλεμος συντρίβει και τη μετατρέπει από θύμα σε θύτη με αβυσσαλέο πάθος εκδίκησης για τον χαμό των παιδιών της. Η αφήγηση αναδεικνύει ταυτόχρονα το σκληρό αντίτιμο αυτής της υπέρβασης: ο άνθρωπος καθίσταται δαίμων, μη άνθρωπος ή αλλιώς αποθηριώνεται.
Iστόρηση: Κυριακή Κυριακουλέα
Πηγές:
Ευριπίδης. Εκάβη. Μετάφραση Τάσος Ρούσσος, Κάκτος, 1994.
Ευριπίδης. Εκάβη. Μετάφραση Συνοδινού Κατερίνα, Δαίδαλος – Ζαχαρόπουλος, 2005.
Κακριδής, Ιωάννης Θ. Ελληνική Μυθολογία. Τόμ. 2, Εκδοτική Αθηνών, 1986.
Χριστόπουλος, Μενέλαος. Μιμήσεις Πράξεων: αφήγηση και δομή στις τραγωδίες των κλασικών χρόνων, Πεδίο, 2017.
Οβίδιος. Οβιδίου Μεταμορφώσεις Βιβλία ΧΙΙ ΚΑΙ ΧΙΙΙ (ΤΡΩΙΚΑ), Μετάφραση Τσιριγκάκης Ηλίας, Βάνιας, 2000.
Apollodorus. The Library of Greek Mythology. Translated by Robin Hard, Oxford University Press, 2008.
Συντελεστές Διοργάνωσης
Διοργάνωση:
Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών
Σε συνεργασία με:
Κέντρο Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης
Οργανωτική επιτροπή: Μαρία Βλαχάκη, Μαρία Ζουράρη, Κατερίνα Μπαλταζάνη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου.
Καλλιτεχνική διεύθυνση φεστιβάλ: Γιώργος Ευγενικός
Ομάδα διοργάνωσης και υποστήριξης: Νάνσυ Γιαννάκη, Έλενα Καταρτζή, Αθηνά Κάργα, Βασιλική Τάγκα, Κατερίνα Τσουρέλη
Ομάδα διοργάνωσης και υποστήριξης: Νάνσυ Γιαννάκη, Έλενα Καταρτζή, Αθηνά Κάργα, Βασιλική Τάγκα, Κατερίνα Τσουρέλη
Ιστόρηση: Lamia Bedioui, Κατερίνα Θεοδώρου, Σταυρούλα Θεοδωροπούλου, Βαΐα Κατσαβού, Μαρία Κομβόκη, Κυριακή Κυριακουλέα, Εμμανουέλα Μαργιούλα, Άσπα Παπαδοπούλου.
Καλλιτεχνική επιμέλεια και διδασκαλία αφηγήσεων: Γιώργος Ευγενικός
Αγωγή του λόγου: Μάιρα Μηλολιδάκη
----------------------
Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Πανεπιστημίου Μακεδονία:
«Αφήγηση – Ιστόρηση: Τέχνη και Τεχνικές»
Διδάσκοντες στο πρόγραμμα:
Γιώργος Ευγενικός, αφηγητής – ιστορητής, εκπαιδευτής στην τέχνη και τεχνική της αφήγησης
Ανθή Θάνου, αφηγήτρια – ιστορήτρια, παιδαγωγός
Μάιρα Μηλολιδάκη, κλασική τραγουδίστρια, καθηγήτρια φωνητικής και αγωγής του λόγου
Παρασκευάς Ποτηρόπουλος, ερευνητής Α΄ βαθμίδας, Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας, Ακαδημία Αθηνών
Ακαδημαϊκός υπεύθυνος του προγράμματος:
Ιωάννης Μάνος, καθηγητής, Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
